Saturday, October 29, 2011

Αντίο, παππού

Μαρτυρία προσωπική για τον εκ μητρός παππού μου δεν θέλω να γράψω. Όχι πως δεν τον θυμάμαι, και μάλιστα καθαρά. Στο πορτοφόλι μου, μέχρι να γεννηθεί ο γιός μου, δική του ήταν η μοναδική φωτογραφία. Αλλά πέρασα πολλά χρόνια μακριά του, ζώντας στην Θεσσαλονίκη ενώ αυτός ζούσε στα Τρίκαλα, μετά στην Αμερική, στην Κύπρο. Έγραφε πολύ στο τέλος της ζωής του. Ήθελε να γράψει αυτά που θυμότανε. Για τον εμφύλιο, για το βουνό και το αντάρτικο, για την εκπαίδευση, για τα αγαπημένα του Άγραφα, για τα δημοτικά τραγούδια, για τα χωριά που γνώρισε, για τις διώξεις στα χρόνια του 60, και της χούντας μετά. Πέθανε ενώ βρισκόμουν σε άλλη ήπειρο· δεν μπόρεσα να πάω την κηδεία. Απώλεια στην απώλεια, απώλεια της απώλειας ως τέτοιας· ούτε καν λίγος χρόνος για να κλάψεις.

Ας μιλήσουν άλλοι λοιπόν, πιο κοντινοί:
Σ’ αυτούς που φεύγουν
Έφυγε από τη ζωή αθόρυβα και πλήρης ημερών από τον εφήμερο και μάταιο τούτο κόσμο και εκηδεύθηκε προχθές την Τετάρτη 19-10-2011 ο εκλεκτός φίλος, συνάδελφος και συναγωνιστής Ηλίας Παπαγεωργίου.
Έφυγε ξαφνικά, χωρίς να δεχθούμε κάποιο προμήνυμα του θανάτου του. Οι φίλοι του, η παρέα μας δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τον απρόσμενο χωρισμό του.
Ο μεταστάς υπήρξε εις την ζωή του ένας συνεπής ιδεολόγος και διακεκριμένος αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, νεαρός ενετάχθη στις γραμμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ κατά την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής υπερασπιζόμενος μέσα από τις αντιστασιακές αυτές οργανώσεις την εθνική τιμή και αξιοπρέπεια με θάρρος, με συνέπεια, με αυταπάρνηση και με προσωπικό κόστος.
Υπήρξε σ’ όλη του την ζωή ένας σωστός και τίμιος οικογενειάρχης και ένας δάσκαλος με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Εκατοντάδες μαθητές μαθήτευσαν κοντά του και διακρίθηκαν στον επιστημονικό και κοινωνικό στίβο. Γαλούχησε πολλές σειρές μαθητών στην μεθόριο, την ορεινή Πίνδο και στον Δήμο Τρικάλων όπου υπηρέτησε. Πέραν από το διδασκαλικό του έργο ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Πολλά από τα ποιήματά του εδημοσιεύθησαν και στον καθημερινό ημερήσιο τύπο της πόλης μας.
Ευτύχησε να έχει σύντροφο της ζωής του μια σπάνια γυναίκα και ν’ αποκτήσει εξαίρετα παιδιά τα οποία και ετακτοποίησε όλα με τον καλύτερο τρόπο. Καμάρωσε τα παιδιά του, τις νύφες, τους γαμπρούς του, τα εγγόνια του.
Έφυγε ευτυχισμένος και η ψυχή του αναπαύεται εν ειρήνη, ήσυχος ότι επιτέλεσε στο ακέραιο το καθήκον του αφήνοντας πίσω του Παρακαταθήκη. Η είδηση του θανάτου του Ηλία Παπαγεωργίου λύπησε βαθύτατα όλους τους συναγωνιστές του συναδέλφους, τους φίλους του και όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, διότι με το άμεπτο ήθος του, τις γνώσεις του, την προσφορά του είχε κερδίσει την αγάπη και την εξαιρετική εκτίμηση όλων.
Έτσι εξηγείται ο πόνος και η θλίψη όλων αυτών που ήλθαν να τον αποχαιρετήσουν στην τελευταία του κατοικία.
Ας είναι ελαφρό το χώμα της γης που τον σκέπασε στον Άγιο Βησσαρίωνα Πύλης Τρικάλων.
Ώρα καλή Ηλία. Αντίο φίλε συνάδελφε και συναγωνιστή και καλή αντάμωση με την αγαπημένη σου γυναίκα και τον λατρευτό σου Γιάννη που τόσο πρόωρα είχες αποχωρισθεί.
Β. Δογάνης, Έρευνα.
Παράλληλα υπήρξε ένας άνθρωπος με ευαισθησίες και δημοκρατικές αρχές, που εξέφραζε και με την συμπεριφορά του, αλλά και με γραπτά του, στις τοπικές εφημερίδες, αποκορύφωμα των οποίων ήταν η έκδοση σε βιβλίο, το 2007, του προσωπικού του ημερολογίου, που αποτελεί ένα μοναδικό ντοκουμέντο για την ιστορία της κοινωνίας μας, απ’ τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα. Επίσης εφέτος εξέδωσε και μία συλλογή ποιημάτων του, που αναδύουν αγάπη, ανθρωπιά κι’ ευαισθησία [...] ο αποθανών διακρινόταν για την συνεπή και άκαμπτη στάση του στις αρχές της Δημοκρατίας, με αγώνες, παρά τις διώξεις που κατά καιρούς δοκίμασε.
Θ.Λ, Πρωινός λόγος
Σήμερα ήρθε η μάνα μου, με ένα βιβλίο που βρήκε στη βιβλιοθήκη του μετά την κηδεία. Φραντς Κάφκα, Γράμμα στον πατέρα. Δεν είχα μέχρι σήμερα ιδέα ότι ήμουν μόνο ο δεύτερος κομμουνιστής της οικογένειας με παθιασμένη αγάπη για τον Κάφκα. Με πήραν τα δάκρυα, επιτέλους. Γιατί οι μακρινοί με συντρόφευαν πάντα. Οι μακρινοί. Αντίο, παππού.