Wednesday, October 26, 2011

Μολότωφ Κοκτέιλ #48

Η ανεκτικότητα απέναντι στο άκουσμα της λέξης "κομμουνισμός" στους κόλπους της αστικής και μικροαστικής τάξης είναι ευθέως αντίστροφη προς την βιωσιμότητά τους ως τάξεων: όσο ο αστός και ο μικροαστός αισθάνονται ταξικά ασφαλείς, επιτρέπουν στον εαυτό τους κατ' εξαίρεσιν μια ωραία, νοσταλγική βόλτα στα χωράφια της "κομμουνιστικής ιδέας" -- ως "ιδέας" φυσικά, δηλαδή ως ενός πράγματος του οποίου η θελκτικότητα είναι συνώνυμη με τον μη πραγματοποιήσιμο χαρακτήρα του. Όταν η ταξική αυτή ασφάλεια χάνεται, χάνεται μαζί της και το τελευταίο ψήγμα ανεκτικότητας απέναντι σε τέτοιου είδους λαθραίους συναγελασμούς με ουτοπίες, και το "ανοιχτό πνεύμα" το διαδέχεται το λυσσαλέο μένος και η ανοιχτή έχθρα.

Αντιμέτωπος μ' αυτή την κατάσταση, ο αισιόδοξος κομμουνιστής σκέφτεται: το ότι αυξάνονται κάθετα αυτοί που εύκολα με αποκαλούσαν σύντροφο και εξίσου εύκολα αποκηρύσσουν τις ιδέες μου μετά βδελυγμίας είναι σημάδι του ότι οι ιδέες μου βρίσκονται ένα τόσο μικρό βηματάκι κοντύτερα στο να γίνουν πραγματικότητα. Η έχθρα των αστών απέναντί μου αυξάνεται όσο αυξάνεται και η εκμεταλλεύσιμη για την δική μου πλευρά επέλαση της πραγματικότητας που τους φέρνει σε κατάσταση υστερίας.

Ο απαισιόδοξος κομμουνιστής σκέφτεται: είναι ακριβώς οι παρακμάζουσες τάξεις που δίνουν την έγκριση και σφραγίδα τους σε ό,τι το αποτρόπαιο και αιματηρό στην ιστορία. Γιατί στα μάτια τους, και όχι αδικαιολόγητα, η αποσύνθεσή τους φαντάζει ως καταστροφή του κόσμου όλου -- και έτσι επιθυμούν και απεργάζονται μια καταστροφή ακόμα μεγαλύτερη, τόσο μεγάλη ώστε να ανατρέψει τις ολέθριες για τους ίδιους συνέπειες της πρώτης.