Sunday, October 9, 2011

26/5/2011-9/10/2011-Κοκτέιλ Μολότωφ

#1
Αν έπρεπε να περιγράψει κανείς την κατάσταση στην σημερινή αριστερά θα εξυπηρετούσε τον σκοπό του να φανταστεί τον Στάλιν με multiple personality disorder να στέκεται μπροστά σε ένα χωλ με καθρέφτες, χωρίς να γνωρίζει ότι πάσχει από Αλτζχάιμερ:

"Είσαι προδότης!" θα φώναζε στον εαυτό του.
"Όχι, εσύ είσαι προδότης και ρεβιζιονιστής!" θα του απαντούσε ο ίδιος.
"Είστε και οι δυο προδότες, ζιζάνια διχόνοιας και προαγωγοί παρεκκλίσεων!" θα λεγε με μια τρίτη φωνή ο ίδιος.
"Όποιος μιλάει για προδοσία είναι προδότης, πράκτορας των ιμπεριαλιστών και εχθρός του λαού!" θα απαντούσε μια τέταρτη περσόνα.

Κάθε περσόνα θα ετοιμαζόταν να εκτελέσει την άλλη, αλλά κάπου εκεί θα παρενέβαινε σωτήρια η Αλτζχάιμερ από την οποία θα έπασχαν --φευ, αναπόφευκτα-- όλες μαζί από κοινού, και ο Στάλιν θα ξέχναγε ποια ήταν η διαφωνία, και μετά ότι υπήρξε ποτέ τέτοια, και μετά ότι είναι ο Στάλιν, και θα την έπεφτε χαμογελαστός και αθώος κάθε πρόθεσης, καλής ή κακής, για έναν γλυκό υπνάκο.

#3
Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένας μπούφος, εργατικός αλλά φτωχός, και αυτό το τελευταίο τό φερε βαρέως.

Μια μέρα, περνάει κάτω απ' το κλαδί του μια αλεπού. "Μπούφο", τού λέει, "τι γίνεται; Πώς πάει η ζωή;"

"Χάλια, κυρ αλεπού, χάλια, όλο δουλεύω και όλο χρωστάω και δεν έχω να θρέψω την γυναίκα μου και τα παιδιά μου όπως παλιά."

"Α, μπούφο," του λέει η αλεπού, "δεν το ξέρεις ότι αυτά με τις δουλειές είναι ξεπερασμένα και σε πάνε πίσω; Η κοινωνία έχει πλέον αλλάξει, και συ προσπαθείς ακόμα με τούτα τα παλιά μέσα να φτιάξεις τη ζωή σου;"

"Μα, υπάρχουνε καινούργια δηλαδή;" είπε ο μπούφος.

"Βεβαίως," απαντά η αλεπού. "Να παίζεις το λαχείο."

"Μα", λέει ο μπούφος, "το λαχείο μπορεί και να μην το κερδίσω, ενώ με τη δουλειά κάτι μπορώ να εξασφαλίσω, όσο λίγο και να ναι."

"Ανοησίες", λέει η αλεπού. "Στην νέα κοινωνία, όλοι όσοι παίζουν λαχείο κερδίζουν, φτάνει να το πιστέψουν. Λέγεται 'αυτοκαθορισμός' αυτό, δεν το ξέρεις;"

"Καλά", λέει ο μπούφος, "μεθαύριο που θα χω λίγο χρόνο απ' τη δουλειά, να πάω να παίξω ένα λαχείο."

"Α, όχι!" απαντά η αλεπού. "Τη δουλειά πρέπει να την παρατήσεις για να παίξεις λαχείο. Δεν γίνονται και τα δυο. Ή το ένα ή το άλλο."

"Και γιατί αυτό;" ρωτάει τότε ο μπούφος.

"Γιατί η δουλειά είναι κάτι που εφεύραν κάποιοι επιτήδειοι για να σε εμποδίσουν να παίζεις λαχεία, φυσικά. Άσε που σε εκμεταλλεύονται κιόλας και ζουν και αυτοί απ' τον κόπο σου. Για αυτό δεν θέλουν να σε δουν να λευτερώνεσαι ως μπούφος απ΄ τις παλιές σου προκαταλήψεις, για αυτό δεν θέλουν να δεις τις ατελείωτες προοπτικές του λαχείου: γιατί μετά δεν θα θες να ξαναπάς στη δουλειά." Αυτό είπε η αλεπού με ύφος περισπούδαστο και φλογερά επαναστατικό.

"Α, μάλιστα, εντάξει τότε!" είπε ο μπούφος, παράτησε τη δουλειά, και το ριξε στα λαχεία. Και έτσι πέρασε ο καιρός και η οικογένεια των μπούφων, έχοντας συναινέσει να ζει με λοταρία, άρχισε αυστηρότερη δίαιτα μέχρι να κερδηθεί το λαχείο γιατί φαγητό πια δεν έμπαινε ούτε το λίγο που έμπαινε παλιότερα στο σπίτι. Και μέχρι να ρθει η άνοιξη είχε όλη αδυνατίσει τόσο πολύ, που πεφτε κάτω στο έδαφος καθώς προσπαθούσε να πετάξει. Και έτσι γέμιζε το δάσος ημιθανείς μπούφους, γέμιζε και την κοιλίτσα της άκοπα η πάντα πεινασμένη αλεπού, η οποία χαμογέλαγε γιατί είχε παίξει επίσης λαχείο, μόνο που το δικό της λεγόταν "μπούφος."

#6
-"Είμαι κομμουνιστής."
-"Και μεις, και μεις, όλοι κομμουνιστές είμαστε πλέον σ' αυτή τη ζωή, η ιδέα του κομμουνισμού, έγινε και συνέδριο..."
-"...Και που λέτε, ως κομμουνιστής..."
-"Σιγά ρε που είσαι εσύ κομμουνιστής. Επαναστάτη του καναπέ! Ο αληθινός κομμουνιστής ρε δεν λέει ότι είναι κομμουνιστής..."
-"...θεωρώ ότι το βασικό μου μέλημα όταν σκέφτομαι πολιτικά δεν είναι να εξωραϊζω και να διακοσμώ την αστική δημοκρατία..."
-"Είναι φασίστας! Φασίστας!"
-"...αλλά να προσπαθώ να δώσω χρήσιμα όπλα στην εργατική τάξη."
-"Καλέ, αυτός είναι κομμουνιστής! Όξαποδώ, απολίθωμα! Ουουουουου!"

#9
Παρά την συγκριτική της παντοδυναμία στο ελληνικό πρωτάθλημα, η ποδοσφαιρική μου ομάδα είχε σαιζόν τα τελευταία χρόνια που φαινόταν να παραπαίει. Δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη. Όταν οι οπαδοί αιθάνονταν ξεκάθαρα ότι απειλούνταν ο υπαριθμόν ένα στόχος του σωματείου και του τότε προέδρου του, ήτοι το πρωτάθλημα, πρόβαιναν στο αγανακτισμένο σύνθημα --γνωστό και από παραλλαγές σε άλλες ομάδες-- "ε-ε-ε, ο-ο-ο, φέρτε το πρωτάθλημα και φύγετε από δω!" Το σύνθημα απευθυνόταν κυρίως στους παίχτες, τους οποίους το οπαδικό συναίσθημα είχε φαινομενικά απαξιώσει πλήρως ως σαπάκια, παλτά, και ούτω κάθε εξής.

Λέω "φαινομενικά", διότι το σύνθημα ήταν βαθιά παράδοξο. Πώς γίνεται παίχτες στους οποίους δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη, τους οποίους μάλιστα θα ήθελες να δεις άμεσα να εκπαραθυρώνονται μαζικά απ' την ομάδα, να είναι επίσης παίκτες από τους οποίους δικαιούσαι να απαιτείς παρ' όλα αυτά να κερδίσουν το πρωτάθλημα; Και δεύτερον, αν αυτοί οι παίχτες όντως κερδίσουν το πρωτάθλημα, όπως άλλωστε απαιτείς, τότε γιατί επίσης να "φύγουν από δω" όπως επίσης απαιτείς, εφόσον ο βασικός σου στόχος, και αυτός με βάση τον οποίο κρίνεις τα πάντα, είναι να κερδίσει η ομάδα το πρωτάθλημα; Υπάρχει περίπτωση και να πάρουν το πρωτάθλημα οι παίχτες και να πρέπει να φύγουν μαζικά; Μα τότε, δεν θα άρχιζες να διαμαρτύρεσαι αυτόματα και εκ νέου, πιστεύοντας πλέον ότι η μαζική απομάκρυνση παικτών που έχουν πετύχει τον ύψιστο στόχο δηλώνει χαμήλωμα του πήχυ και τσιγκουνιές του προέδρου;

Ο σημερινός αντικαπιταλισμός, σε Ελλάδα και Ευρώπη, μου θυμίζει έντονα τις επιτελεστικές αντιφάσεις του λατρεμένου αυτού γηπεδικού συνθήματος: η απαίτηση απ' τον καπιταλισμό είναι να φέρει πίσω τη χαμένη ευμάρεια και να φύγει, μόνο που αν μπορούσε όντως να τη φέρει πίσω κανείς δεν θα επιθυμούσε να φύγει, γιατί τότε ο καπιταλισμός θα είχε αποδείξει ότι δεν είναι σαπάκι και παλτό αλλα παιχτούρα μεγάλη και ζηλευτή· οπότε, αν τυχόν κόλλαγε κάποιος και έμενε να επαναλαμβάνει το σύνθημα που φώναζαν όλοι μαζί όσο ο καπιταλισμός έφερνε συνέχεια ήττες, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες εν χορώ οι πρώην αγανακτισμένοι. Το μυστικό, και με το σύνθημα και με τον σημερινό αντικαπιταλισμό, είναι ότι προσμένει κανείς τη σωτηρία ρητά και αποκλειστικά από αυτόν που ήδη έχει απαξιώσει ως ανίκανο να τη φέρει.

Όταν το ποδόσφαιρο αρχίζει να επικαθορίζει την πολιτική, η κριτική σκέψη οφείλει να μαθαίνει απ' το ποδόσφαιρο.

#11
Για να φτιάξεις μακαρόνια με κιμά, χρειάζονται τα εξής υλικά: α) μακαρόνια β) κιμάς γ) βούτυρο δ) κρεμμύδι ε) τοματοπελτές στ) αλάτι και πιπέρι ζ) μαϊντανός. Κάποια λίγα υλικά παραπάνω μπορούν να προστεθούν αν είσαι μερακλής και έχεις καλή αίσθηση γευστικών ισορροπιών.

Τώρα, αν, θέλοντας να κάνεις τα μακαρόνια με κιμά πιο πρωτότυπα, προσπαθήσεις να αφαιρέσεις κάποια από αυτά τα υλικά αντικαθιστώντας τα με ανανά, φράουλες, τραχανά, φασόλια γίγαντες, σαντιγί, λακέρδες, φασκόμηλο, ξύδι και ρίγανη, δεν θα έχεις φτιάξει μακαρόνια με κιμά, και δεν θα έχεις φτιάξει που να τρώγεται.

Η υπόθεση "ανανέωση/προσαρμογή του μαρξισμού σε σύγχρονες καπιταλιστικές συνθήκες" προχωρά κάπως ανάλογα. Στην αρχή ο δυτικός μαρξισμός και αργότερα οι μεταμαρξισμοί και διάφορες άλλες εκδοχές μη μαρξιστικής κοινωνιολογίας και πολιτικής θεωρίας, θεώρησαν ότι στην βασική συνταγή Χέγκελ+πολιτική οικονομία+κριτική της ιδεολογίας+ιστορικός υλισμός+θεωρία της προλεταριακής εξουσίας έπρεπε να βγάλουν ορισμένα υλικά και να προσθέσουν άλλα. Να βγάλουν, πχ την τάξη και να την κάνουν φύλο, σεξουαλικότητα, "ταυτότητα". Να βγάλουν την καθορισμένη άρνηση και να βάλουν αποδόμηση. Να βγάλουν την δικτατορία του προλεταριάτου και να την κάνουν αυτοποίηση του πλήθους. Όλες αυτές οι ιδέες συνοδεύτηκαν από πειστική θεωρητική νομιμοποίηση: οι δυτικές κοινωνίες ήταν διαφορετικές από τις αγροτικές και ουσιαστικά φεουδαλικές κοινωνίες όπου αναπτύχθηκε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, το ίδιο και η σχέση κράτους και πολιτικής κοινωνίας, ο καπιταλισμός είχε εξελιχθεί σφοδρά από την εποχή του Μαρξ, τα πεδία συγκρότησης κοινωνικών υποκειμένων είχαν αλλάξει, το ίδιο και η σημασία επικοινωνιακών και κοινωνικών τεχνολογιών, κλπ κλπ. Όλα φυσιολογικά, ωραία και καλά.

Η άλλη όμως όψη της προόδου που επιτεύχθηκε με τους τρόπους αυτούς --η όψη που επιφυλάσσει η ιστορική ειρωνεία-- είναι ότι από τη στιγμή που ο καπιταλισμός εισήλθε σε βαθιά και κατά τα φαινόμενα μακρά κρίση, όλη αυτή η ανανεωτική γνώση επανεμφανίζεται ως το ανάλογο της ψηλοτάκουνης γόβας κατά την προσπάθεια πανικόβλητης εγκατάλειψης βυθιζόμενου πλοίου, ή ανθοδέσμης ως εργαλείου θραύσης διπλού και ενισχυμένου παραθύρου σε φλεγόμενο σπίτι. Με άλλα λόγια, δεν αποδεικνύονται και πολύ χρήσιμα από πρακτική σκοπιά, την στιγμή ακριβώς που χρειάζονται επειγόντως ως πρακτικά εργαλεία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πασιφανής ανεπάρκεια τέτοιων εργαλείων για τις σημερινές περιστάσεις, σε συνδυασμό με την ενσωματωμένη στην συνείδηση της πλειοψηφίας απαξίωση των παλαιοτέρων, αφήνει την ίδια αυτή πλειοψηφία χωρίς εναλλακτική άλλη από την επιστροφή στον φασίζοντα πρωτογονισμό: "που ναι οι κλέφτες να τους κρεμάσουμε", "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή", "σκάβουν λαγούμια για να ξεφύγουν, πιάστε τους", "πρώτα να δράσουμε και μετά να σκεφτούμε γιατί δρούμε", "το κίνημα είναι το παν, ο στόχος τίποτα", κλπ κλπ.

Κάπου, σε κάποιο σημείο του δρόμου, την πατήσαμε. Πού ακριβώς; Ποιο ήταν το υλικό που προσθέσαμε που έκανε τα μακαρόνια με κιμά κάτι αγνώριστο και επιπλέον άχρηστο για βρώση; Δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να το εντοπίσεις. Αυτό που μπορείς όμως να πεις είναι το εξής: αν ο Έγελος είχε δίκαιο, η κεντρικότητα της αντίφασης και του ανταγωνισμού μεταξύ πόλων στην ιστορική διαδικασία σημαίνει επίσης ότι δεν μπορείς απλώς να "προσθέτεις" πράγματα σε άλλα πράγματα και να έχεις κάτι "πιο πλήρες" σαν αποτέλεσμα. Σημαίνει ότι όσο περισσότερα προσθέτεις, τόσο λιγότερα έχεις -- κάτι σαν το χρέος που όσο το πληρώνεις, τόσο μεγαλώνει, δηλαδή. Γιατί, βλέπεις, αυτά που προσθέτεις δεν προστίθενται σε αυτά που είχες, αλλά τα ακυρώνουν· δεν τα βοηθούν να μεγαλώσουν, αλλά τα διαβρώνουν απ' τη ρίζα. Και έτσι αντί να έχεις μακαρόνια με κιμά σε γκουρμέ έκδοση, έχεις ένα έκτρωμα που δεν τρώγεται με τίποτα -- το "καλοσυνάτες νοικοκυρές, τίμιοι δεξιοί πατριώτες, αριστεροί δοσίλογοι" κλπ του Κύρκου δια του Χάρι Κλυν, θεμελιώδη αλληγορία του γιατί, διαλεκτικά, η πρόσθεση αντίθετων και ανόμοιων πραγμάτων δεν είναι καθόλου πρόσθεση. Και έτσι, αντί να έχεις "ευρωπαϊκό μαρξισμό" καταλήγεις να έχεις μια πολύ μεγάλη σύγχυση μες στον εγκέφαλο, τέτοια που τα βροντάς κάτω από καθαρή αποθάρρυνση με το κουβάρι που δεν ξεμπλέκεται, και αρχίζεις και συ να τσιρίζεις "κλέφτες!" "κλέφτες!" "βοήθεια!" "βοήθεια!" και λοιπά.

Για αυτό λοιπόν η διαλεκτική λέει: η δογματική προσήλωση στα παλιά επαναστατικά εργαλεία, όταν γνωρίζει τον εαυτό της ως μία στιγμή στην ιστορική διαδικασία και όχι ως απόλυτο ορίζοντά της, είναι αυτή που σε σώζει από τον άγονο --και ασύνειδο-- δογματισμό του συρμού· το να γνωρίζεις πότε πρέπει να οπισθοχωρείς είναι ο μόνος τρόπος που έχεις, όταν βρίσκεις ανυπέρβλητα εμπόδια, για να κάνεις τελικά βήματα μπροστά· και το να γνωρίζεις πού και πότε πρέπει να είσαι άκαμπτος και άτεγκτος είναι το μόνο που σου επιτρέπει να είσαι σωστά προσαρμοστικός, δηλαδή να μαθαίνεις νέα πράγματα χωρίς να πετάς συνέχεια όσα έμαθες ήδη απ' το παράθυρο.

#16
-Κοίτα, εδώ που τα λέμε το είχαμε παρατραβήξει ως κοινωνία. Χρειαζόμαστε λίγη δημοσιο-οικονομική πειθαρχία. Είχαμε εισέλθει σε μια ηθική παρακμή παιδί μου. Πίστεψέ με, θα μας κάνει καλό η ηθική ανάταση.
-Μάλιστα, να πειθαρχήσω και να αναταθώ ηθικά.

...

-Πειθάρχησα, αλλά τώρα είναι χειρότερα. Και αντί για ηθική ανάταση νιώθω κατάθλιψη. Τι γίνεται;
-Κοίταξε παιδί μου, οι μακρο-οικονομικοί και μικρο-οικονομικοί δείκτες, σε συνδυασμό με τα rates των spreads, την στατιστική επιστήμη...καταλαβαίνεις. Πρέπει να κάνεις λίγη υπομονή.

...

-Έκανα υπομονή, αλλά τώρα είναι ακόμα χειρότερα. Τι γίνεται;
-Κοίταξε, θα πονέσεις. Τρεις απ' τους πέντε στην οικογένειά σου θα μείνουν άνεργοι, οι υπόλοιπο δύο θα παίρνουν τα μισά, και όλοι μαζί θα χρωστάτε το ισοδύναμο δύο εξοχικών στη Μύκονο. Αλλά τουλάχιστον παιδί μου δεν θα ζείτε στα Γκούλαγκ των κομμουνιστών. Εδώ έχουμε δημοκρατία. Έχεις την ελευθερία της γνώμης σου. Μπορείς να διαμαρτυρηθείς, με νομοταγή πάντα βέβαια τρόπο, έτσι παιδί μου; Οχι σαν αυτή την αντιπαραγωγική αληταρία που είχαμε στο παρελθόν, με ωριμότητα!
-Μάλιστα. Θα διαμαρτυρηθώ με νομοταγή και ώριμο τρόπο.

...

-Συγνώμη, διαμαρτυρήθηκα με νομοταγή και ώριμο τρόπο αλλά ήρθαν οι αστυνομικοί, μου έσπασαν το κεφάλι και με φλόμωσαν στα χημικά.
-Ναι παιδί μου, σε κατανοώ. Διάβασε σε παρακαλώ την πεντακοσιοσέλιδη εργασία μου για το γιατί δεν γινόταν αλλιώς μέχρι να γυρίσω απ' τα μπάνια μου στις Κυκλάδες, και να ξέρεις παιδί μου ότι ο καπιταλισμός τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τη στάση σου.
-Ναι, να σας πω, μήπως όμως είναι λίγο άδικο όλο αυτό, να σας πληρώνω φόρους, να μου κόβετε τον μισθό και τα επιδόματα, να με πετάτε άνεργο στο δρόμο, και μετά να με δέρνετε;
-Τι λες παιδί μου; Αυτά τα λένε οι φανατικοί, οι κομμουνισταί! Αυτοί που περιμένουν τη δευτέρα παρουσία! Εδώ θα μείνεις παιδί μου, μαζί μας, που σε φροντίζουμε.
-Ναι, δεν ξέρω, λέω να την ψάξω λίγο κάπου αλλού, μήπως και υπάρχει καμιά εναλλακτική.
-Τι είπες ρε πουστρόπαιδο! Έχει αδιέξοδα ρε αλήτη η δημοκρατία; Βαράτε τον!

#23
Με κούρασε το μπαγιάτικο 1968. Και ακόμα περισσότερο, με κούρασαν οι χωρίς φαντασία μεταπράτες που το πουλάν για φρέσκο. Τίποτε χειρότερο για την φαντασία στην εξουσία από το να καταλήξει μέσο για την ιδεολογική εξουσία αυτών που δεν έχουν φαντασία.

#24
Θα υποστήριζα την υποχρεωτική επωνυμία στα ιστολόγια αν ήταν μόνο το ένα σκέλος ενός νόμου του οποίου το άλλο σκέλος θα περιελάμβανε την υποχρεωτική ανωνυμία δημοσιογράφων και παρουσιαστών στην τηλεόραση και τις μεγάλες εφημερίδες. Θεωρώ την δημοσίευση του ονόματός μου πολύ μικρό κόστος μπρος στην χαρά της επιστροφής των επώνυμων τίποτε στην φυσική τους κατάσταση σειριακής ανταλλαξιμότητας.

#26
Αριστεριστής είναι κάποιος που δεν ξέρει πού πάει, γιατί πάει και τι περιμένει να βρει, ούτε από ποιο δρόμο θα πάει εκεί· ξέρει όμως ότι η ώρα για να πάει είναι τώρα και θυμώνει με όσους δεν τσακίζονται να τον ακολουθήσουν.

#28
"Άραγε είναι επειδή σπανίζουν σήμερα οι προδότες που σπανίζουν τόσο και οι ήρωες, ή επειδή έχουν εκλείψει πια οι ήρωες που λιγόστεψαν τόσο πολύ οι προδότες;" ρώτησε κάποιος, συγγραφέας του θεάτρου προφανώς. Πολλά κακά πράγματα συμβαίνουνε στις μέρες μας, σκεφτόταν, μα τραγωδία καμιά.

#29
Σε συντριπτική αντίθεση προς τον ολοκληρωτισμό, όπου τον αποκλειστικό έλεγχο της πολιτικής εξουσίας έχει ένα και μόνο κόμμα, στην δημοκρατία τον αποκλειστικό έλεγχο της πολιτικής εξουσίας τον έχουν δύο (!!!!) κόμματα: η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά, οι σοσιαλδημοκράτες και οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, και όλα τα άλλα θεσπέσια έμπρακτα δείγματα της πολυφωνίας την οποία κατακτήσαμε με αίμα και θυσίες στην αντίστασή μας κατά του ολοκληρωτισμού. Στην πράξη βέβαια, τα δύο αυτά κόμματα ξεθωριάζουν σε ένα και μόνο βασικό ιδεολογικό μόρφωμα, αλλά αυτό δεν είναι παρά ασήμαντη λεπτομέρεια που αρέσκονται να υπερτονίζουν οι νοσταλγοί του ολοκληρωτισμού.

#30
Είναι τρομακτικό πράγμα το να σκέφτεσαι σήμερα. Είναι μια απονενοημένη προσπάθεια να περάσεις ανάμεσα από τον συμβιβασμό με την πραγματικότητα που οδηγεί στη συμμαχία με την βλακεία και την αμείωτη ένταση της ιδέας που οδηγεί στην ολίσθηση στην τρέλα.

Φοβάμαι ότι αυτό το γνωρίζουν ήδη όλοι, βαθύτερα από όσο μπορούν να εξηγήσουν.

Φοβάμαι ότι το να μην σκέφτονται είναι ήδη μια βάσιμη επιλογή αυτοπροστασίας αυτών που έχουν δοκιμάσει να σκεφτούν και τρόμαξαν.

Φοβάμαι ότι Δον Κιχώτης και Σάντσο Πάντσα αλλάζουν πια ρόλους πολλές φορές κάθε μέρα. Και ότι μόνο μια σωτήρια αμνησία τους εμποδίζει να θυμηθούν ότι ήταν πριν λίγο οι ίδιοι ο άλλος τους πόλος. Και ότι μόνο επειδή το ξεχνούν μπορούν να παίξουν τον τωρινό εαυτό τους ως αντίβαρο του άλλου με κάποια ελάχιστη πειστικότητα.

Φοβάμαι πως όταν ο Χέγκελ έλεγε ότι αυτό που υπάρχει είναι το λογικό είχε εσφαλμένα μπερδέψει το γεγονός ότι υπήρχε ο ίδιος με κάποιον οικουμενικό νόμο. Φοβάμαι ότι στην πραγματικότητα, το ένα πράγμα που υπήρχε ενώ δεν ήταν λογικό να υπάρχει ήταν η ευφυία του ίδιου του Χέγκελ, δηλαδή αυτού που θεωρούσε ότι αυτό που υπάρχει είναι το λογικό.

Φοβάμαι ότι είναι απόλυτα εφικτό να βρίσκεσαι στην αλήθεια αλλά όχι στην πραγματικότητα, ή να βρίσκεσαι στην πραγματικότητα αλλά όχι στην αλήθεια, ή να μην βρίσκεσαι ούτε στην πραγματικότητα ούτε στην αλήθεια, αλλά είναι ανέφικτο να βρίσκεσαι τόσο στην αλήθεια όσο και στην πραγματικότητα.

#34
"Ρωτάω" σημαίνει πατώ γερά τα πόδια μου σε ένα έδαφος, λυγίζω τα γόνατα, κατεβάζω την λεκάνη και εκσφενδονίζω ένα σώμα λίγο ψηλότερα. Αυτός που έχει μόνο ερωτήσεις είναι κάποιος που επιχειρεί άλματα χωρίς να πατά πουθενά. Μόνο αυτός που μπορεί να καταφάσκει έχει επίσης διαφυλάξει το δικαίωμά του να ρωτά.

#40
Απέναντι στο Πραγματικό της δημοκρατίας --την υποχώρηση του φαντασιακού της συμμετοχής και συναίνεσης και την ανάδυση της ταξικής δικτατορίας που το φαντασιακό αυτό απαρνιόταν και συγκάλυπτε-- ο κόσμος εξακολουθεί να ζητά "πραγματική δημοκρατία". Πρόκειται για λεξιλογική παρεξήγηση: "πραγματική δημοκρατία" με τους όρους που τίθεται το ζητούμενο σήμερα σημαίνει απλώς: φαντασιακή απάρνηση του Πραγματικού της δημοκρατίας.

#42
Με τη δημοκρατία συνεπώς ισχύει αυτό που ισχύει με κάθε ψευδαίσθηση: αν δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις την ψευδαίσθησή σου, θα πρέπει να την χάσεις.

#43
imac, ipod, ipad, iphone, youtube, wii: οι προσωπικές αντωνυμίες του πρώτου ενικού, δεύτερου ενικού και πληθυντικού και πρώτου πληθυντικού έχουν απαλλοτριωθεί από τις πολυεθνικές. Εφεξής, διαθέσιμες στην ανθρωπότητα ως τρόποι αντωνυμικού προσδιορισμού που δεν έχουν ακόμη απαλλοτριωθεί είναι μόνο αυτές του τρίτου ενικού και του τρίτου πληθυντικού. Οι άνθρωποι θα πρέπει να βολευτούν μιλώντας για τον εαυτό τους και τους άλλους στο τρίτο πρόσωπο.

#44
Η φράση "δημοσιογραφία των πολιτών" μού ακούγεται τόσο ευοίωνη όσο και η φράση "ασθένεια των δυτών". Είναι σαν να προσπαθείς να εξαλείψεις το κακό πολλαπλασιάζοντάς το επί δύο.