Saturday, October 1, 2011

19/9/2011-"Reason and Revolution"

1. Στις 8 Σεπτέμβρη αναδημοσίευσα κείμενο της Ελευθεροτυπίας όπου στον σχετικό πίνακα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την Ελλάδα του 2011 αναφέρεται ότι ο αριθμός εργαζομένων στη χώρα είναι 4.161.125, οι οικονομικά μη ενεργοί κάτοικοι (συνταξιούχοι, ανήλικοι, άνθρωποι με προβλήματα αναπηρίας, κλπ) είναι 4.275.027 (δηλαδή κάπου εκατόν κάτι χιλιάδες περισσότεροι από τους εργαζόμενους), και οι άνεργοι 793.865

2. Σύμφωνα με δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν λίγο αργότερα, ο αριθμός των ανέργων έσπασε το "φράγμα" των 800.000 από τον περασμένο Ιούνιο (το Βήμα μιλά για 810.821 ανέργους), παρά την αναμενόμενη ανακούφιση που φέρνει η εποχιακή απασχόληση (κυρίως στον τουρισμό). Αναφέρεται δε ότι δεν αργεί η ώρα που οι άνεργοι θα φτάσουν το 1.000.000 ανθρώπους. 

3. Το Σάββατο που πέρασε δημοσίευσα άρθρο της Ημερησίας, σύμφωνα με το οποίο φέτος αναμένεται "ρεκόρ εξόδου" από την εργασία στον δημόσιο τομέα, με πάνω από 50.000 υπαλλήλους να αναμένεται να βγαίνουν εσπευσμένα --και ουσιαστικά με το ζόρι-- στην σύνταξη μέσα στο 2011, προκαλώντας τεράστιο πρόβλημα στα ασφαλιστικά ταμεία.

4. Τώρα, σύμφωνα με τα σημερινά δημοσιεύματα, η τρόικα ζητά την απόλυση 100.000 δημοσίων υπαλλήλων (μονίμων και συμβασιούχων) ως το 2015. Είναι πολλοί εργαζόμενοι για την Ελλάδα το 40% του πληθυσμού της. Είναι λίγοι άνεργοι το 16%. 

Μιλούμε δηλαδή για μια πολύ βάσιμη πιθανότητα οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους στην Ελλάδα να πέσουν κάτω από τα 4.000.000 στο άμεσο μέλλον, οι άνεργοι να ανέλθουν στο 1.000.000, με τους οικονομικά ανενεργούς να ανεβαίνουν επίσης πάνω από τους 4.300.000. Προφανώς, μιλούμε για στατιστικά που αναδεικνύουν πρώτα από όλα το ανέφικτο του κράτους πρόνοιας, μιας και οι εισφορές μιας ήδη από παντού χαρατσωμένης μειοψηφίας 4.000.000 εργαζομένων δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος της στήριξης των ιδίων, πόσο μάλλον αυτό ενός άμεσα διαφαινόμενου 5.300.000 μη εργαζομένων. Η Ελλάδα εξελίσσεται ταχύτατα σε χώρα όπου η εργασία είναι καθαρά μειοψηφικό φαινόμενο, σε χώρα δραστικής συρρίκνωσης του παραγωγικού δυναμικού, δηλαδή "καταστροφής της ζωντανής εργασίας". 

Αλλά μήπως είναι δυνατόν να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις δανειακές της υποχρεώσεις μια χώρα όπου η ίδια η δημοσιονομική πολιτική που σχεδιάστηκε με αυτόν τον θεωρητικό ή υποθετικό στόχο έχει ταυτόχρονα συρρικνώσει κάθετα τα εισοδήματα και μειώσει δραστικά τον εργαζόμενο πληθυσμό; Αυτό επίσης είναι μαθηματικά αδύνατον, και συνεπώς η χώρα είναι μαθηματικά βέβαιο πως δεν θα μπορεί να συνεχίσει να ανταποκρίνεται σε αυτές. 

Το ερώτημα είναι πώς γίνεται αυτό που μπορεί να καταλάβει ένας απλός φιλόλογος να μην μπορούν να το καταλάβουν επιτελεία ειδικών και οικονομολόγων. Ούτε αυτό φαντάζει ιδιαίτερα πιθανό. Δεν είναι δυνατό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κάτω από την αιγίδα του οποίου ο παραγωγικός τομέας συρρικνώνεται διαρκώς ενώ οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι αυξάνονται ραγδαία, να θεωρεί ότι ένα κράτος στο οποίο τα 1.000 ευρώ τον μήνα θεωρούνται πλέον καλός μισθός για την μειοψηφία που έχει καν εργασία, και στο οποίο η ιδέα "ενός εργαζομένου σε κάθε οικογένεια" (ΓΑΠ στην ΔΕΘ) πλασάρεται λίγο-πολύ ως υπερφιλόδοξη ουτοπία, θα καταφέρει να συνεχίσει να ανταπεξέρχεται σε δανειακές υποχρεώσεις.

Όταν οι "παρενέργειες" μιας θεραπείας είναι τα αποκλειστικά της αποτελέσματα, είναι καιρός να αναρωτηθεί κανείς αν στην πραγματικότητα η "θεραπεία" δεν ήταν παρά μια πρόφαση για να επιτευχθούν ως στόχοι όσα εμφανίστηκαν ως απλές παρενέργειες. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν σήμερα να θεωρεί κανείς ότι στόχος του ΔΝΤ και όσων οδήγησαν την χώρα σε αυτό ήταν ο "εξορθολογισμός" του κρατικού ελείμματος και η μείωσή του. Είναι αδύνατο ένας τέτοιος στόχος να εξυπηρετηθεί με τα μέσα που υιοθετήθηκαν. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι το τι και ποιον εξυπηρετεί η διαμόρφωση, στην χώρα-πειραματόζωο, μιας κατάστασης στον τομέα εργασίας όπου το εργατικό δυναμικό χωρίζεται σε βεβαρυμένο από παντού, υποαμειβόμενο και χαρατσωμένο εργαζόμενο και σε περιθωριοποιημένο και χωρίς πρόσβαση σε κοινωνική πρόνοια ή μέριμνα άνεργο. Αυτή είναι η πραγματική διαίρεση την οποία επιτρέπει η τεχνητή διαίρεση των συμφερόντων δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων ή ελεύθερων επαγγελματιών: όλοι τους θα διαιρεθούν στις δύο αυτές κατηγορίες, οι οποίες είναι οι μόνες που έχουν σημασία από την σκοπιά των δομικών προτεραιοτήτων του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου (συρρίκνωση σε παγκόσμια κλίμακα του ποσοστού του εργαζόμενου πληθυσμού, εξάλειψη των δομών του κράτους πρόνοιας και κάθετη μείωση μισθών ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για την συντήρηση του ποσοστού κέρδους σε αποδεκτά για το ίδιο το κεφάλαιο επίπεδα). 

Τα περιθώρια συμβιβασμού με ένα σύστημα χωρίς payback, χωρίς πλάνο διάσωσης ή εξόδου από το τούνελ, χωρίς δυνητικές καταφατικές απολήξεις (έχουμε πει παλιότερα ότι φτάσαμε στο σημείο οι άνεργοι να ζηλεύουν τους εργαζόμενους σχεδόν όσο ζηλεύουν οι εργαζόμενοι τους ανέργους), έχουν εκμηδενιστεί. Αυτό λέει η καθαρή λογική. Η καθαρή λογική λέει ότι ο συμβιβασμός του κόσμου της εργασίας με ένα σύστημα που είναι φτιαγμένο για να τον καταστρέψει είτε ξεζουμίζοντάς τον μέχρι θανάτου είτε πετώντας τον να πεθάνει στα σκουπίδια είναι αδύνατος. Η καθαρή λογική λέει ότι δεν είναι εφικτή καμιά ρεφορμιστική λύση συμβιβασμού με ένα τέτοιο σύστημα. Η καθαρή λογική λέει ότι η επανάσταση ενάντια στο σύνολο των καπιταλιστικών δομών εκμετάλλευσης της εργασίας είναι η μοναδική διέξοδος που απέμεινε στον άνθρωπο που δεν συντηρείται από την εργασία άλλων. 

Ας το λάβουν υπόψη αυτό οι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς. Θα κριθούν όχι με βάση το αν μιλούν για ένα αφηρημένο ιδανικό αλλά αν οργανώνονται για να βοηθήσουν έμπρακτα τον κόσμο της εργασίας να κάνει αυτό που αποτελεί πια μια έλλογη αναγκαιότητα.