Saturday, October 1, 2011

16/9/2011-Αισθάνομαι...IV: Ορισμένες συνοπτικές διατυπώσεις

1. Το τέλος του "τέλους της ιστορίας" μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το 2008 σηματοδοτεί την επιβεβαίωση της αξίας της εγελιανής κατηγορίας της άρνησης της άρνησης και, συνεπώς, την επιστροφή της ίδιας της διαλεκτικής.

2. Το τέλος του "τέλους της ιστορίας" σηματοδοτεί επίσης το τέλος του μεταμοντερνισμού, που δεν είναι παρά η αισθητική έκφραση του κόσμου από την οπτική του τέλους της ιστορίας.

3. Το τέλος του μεταμοντερνισμού είναι η αφετηρία της ολοκλήρωσης της κριτικής του κατανόησης, σύμφωνα με το εγελιανό σχήμα της κουκουβάγιας που πετά πάντα το σούρουπο. Αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την αισθητική και πολιτική του μέλλοντος με καμία ακρίβεια, μπορούμε ωστόσο να μιλήσουμε για την αισθητική και πολιτική του μεταμοντερνισμού με πολύ μεγάλη ακρίβεια.

4. Η επιστροφή της φιλοσοφίας στο έργο του Αλαίν Μπαντιού είναι ένα από τα συμπτώματα του τέλους του μεταμοντερνισμού.

5. Το δεύτερο είναι η επιστροφή της έννοιας του κομμουνισμού.

6. Καμία ανακλαστική άμυνα απέναντι σε αυτές τις δύο επιστροφές δεν μπορεί να αποφύγει την κατηγορία της νοσταλγίας, την οποία χρησιμοποιεί η ίδια πολεμικά, ξεχνώντας ότι η νοσταλγία κόβει το ίδιο αιχμηρά και από τις δύο της πλευρές: ο Μπένγιαμιν έλεγε ότι τίποτε δεν είναι πιο απελπιστικά απόμακρο στην σύγχρονη εποχή από ότι το άμεσο παρελθόν. Ήταν, όπως δείχνει η φράση, ένας διαλεκτικός στοχαστής.

7. Το να σκέφτεσαι ξαναέγινε ενδιαφέρον γιατί επιστρέφουν οι πραγματικές (και όχι εικονικές και ρητορικές) συνθήκες ακαθοριστίας μέσα στις οποίες --και μόνο μέσα στις οποίες-- μπορεί να υπάρξει σκέψη.