Tuesday, May 10, 2011

7/4/2011-12/4/2011-Αφορισμοί της ημέρας

LXXIX
"Για αυτόν που κρατά σφυρί", λέει μια γνωστή φράση, "όλα τα προβλήματα μοιάζουν με καρφιά." Σωστά, πολύ σωστά. Αλλά ισχύει επίσης ότι για αυτόν που κρατά ξεσκονόπανο, όλα τα προβλήματα μοιάζουν με κόκκους σκόνης.

Καμιά φορά, πρέπει να δίνεις στα ρητά μια διαλεκτική διάσταση που τα ίδια αρνούνται, για να τούς αποκαταστήσεις την αλήθεια που κρύβουν και δεν θέλουν να πουν.


LXXX
Δεν υπάρχει ποτέ παρεξήγηση ή ψεύδος όταν ένα κείμενο περιγράφεται ως ακατανόητο. Είναι όντως ακατανόητο, είτε εξαιτίας της ανικανότητας του συγγραφέα του, είτε λόγω της ηλιθιότητας του αναγνώστη του.

Το πρόβλημα ανακύπτει πάντα όταν ένα κείμενο περιγράφεται ως κατανοητό. Γιατί τότε δεν μπορείς να γνωρίζεις εύκολα αν η διαπίστωση πηγάζει από την ευτυχή συνάντηση συγγραφικών στόχων και αναγνωστικών δεξιοτήτων ή, αντιθέτως, από την παρανόηση, που είτε εξυψώνει την απελπιστική ρηχότητα ενός κειμένου σε ορθό και κοινωνήσιμο λόγο είτε καταστέλλει κάθε τι σε ένα κείμενο που ανθίσταται στην επιθετική ανοησία του αναγνώστη.


LXXXI
Ζηλεύω όσους έγραφαν για να κερδίσουν την αθανασία ή για να αλλάξουν τον κόσμο. Σήμερα πρέπει να ιδρώσεις ως γραφιάς για να επιβιώσεις στο επόμενο πεντάλεπτο.


LXXXII
Θα πίστευα απόλυτα στο ούτως καλούμενο δαρβινικό δόγμα της επιβίωσης του ισχυροτέρου αν η εφαρμογή του μετατοπιζόταν από τον κόσμο των ζωντανών στο βασίλειο των νεκρών, και δη των νεκρών συγγραφέων. Κάθε φορά που τύχει να δω το μυθιστόρημα κάποιου ευφυούς νέου να φιγουράρει στην λίστα των ευπώλητων δίπλα σε ένα μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι ή του Μαν που έχει τύχει να επανεκδοθεί, αισθάνομαι σαν να βλέπω υπόδικο για πταίσμα να μπαίνει σε πτέρυγα βαρυποινιτών: ξέρεις εκ των προτέρων ότι θεωρούν τον χώρο της φυλακής τους τόσο δικό τους και τόσο ασφυκτικά περιοριστικό για τις ορέξεις τους που δύσκολα θα αφήσουν τον άβγαλτο και αθώο συγγραφέα να ζήσει για πολύ στο ράφι.


LXXXIII
Απ' τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, το σωστό θα ήταν να αφαιρεθούν τα τέσσερα, μιας και πηγάζουν, στον βαθμό που είναι αμαρτήματα, από ένα και μόνο: την οκνηρία. Αν δεν είσαι οκνηρός, ξέρεις πώς να ποθείς αυτό που αξίζει να ποθηθεί. Αισθάνεσαι οργή για αυτό που αξίζει πραγματικά την οργή σου, και περηφάνεια για αυτό που αξίζει πραγματικά την περηφάνεια σου. Ζηλεύεις αυτό που αξίζει τον κόπο να ζηλέψεις, με το ήθος που επιβάλλει μια τέτοια ζήλεια. Είναι το ανάξιο των αντικειμένων του πόθου, της οργής, της περηφάνειας και του φθόνου του οκνηρού ανθρώπου που μετατρέπει σε αμαρτίες ποιότητες που θα μπορούσαν να είναι αρετές.