Tuesday, May 10, 2011

14/4/2011-25/4/2011-Αφορισμοί της ημέρας

LXXXIV
Νομίζω ότι ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που έχει κάτι να ταϊσει όλους του τούς δαίμονες. Η ευτυχία προϋποθέτει αρμονία μεταξύ δαιμόνων, πράγμα πολύ δύσκολο καθώς ο καθένας τους ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του και πεινάει διαρκώς. Από πού εξασφαλίζει κανείς τροφή για τους δαίμονές του; Δεν μπορεί να την αγοράσει, δεν διατίθεται σε καταστήματα· ή μάλλον αυτή που αγοράζεται αφορά έναν και μόνο δαίμονα. Για τους υπόλοιπους, υπάρχει μόνο η εμπειρία, η οποία μπορεί να ιδωθεί ως μια υπεραγορά τροφίμων για τούς προσωπικούς μας δαίμονες, όπου τα προϊόντα πληρώνονται μόνο με το χρήμα της σοφίας.


LXXXV
"Δημόσια σφαίρα" δεν λέγεται ο χώρος έξω από το σπίτι σου όπου μεταφέρεις τις έγνοιες του σπιτιού σου. Αυτό λέγεται απλώς επέκταση της ιδιωτείας στον δημόσιο χώρο. Και στην νεώτερη Ελλάδα συνηθίσαμε να δίνουμε το φορτισμένο από κλασικές συνδηλώσεις όνομα "δημόσιος λόγος" σε είδη λόγου που δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να απεμπλακούν από το σύμπαν της ιδιωτείας -- του προσωπικού μας συμφέροντος, των κύκλων μας, των φίλων και των γνωστών μας, των κομματικών μας εξαρτήσεων και εθισμών. Ο λόγος που εμφανίζεται στην δημόσια σφαίρα ως λόγος, που δεν έχει δηλαδή ως προτεραιότητά του να αποκτήσει και να επιδείξει πιστοποιήσεις των διαμεσολαβήσεων του από μη πολιτικού χαρακτήρα αυθεντίες, ο λόγος που δεν νιώθει την ανάγκη να παρέχει εχέγγυα της ασφαλούς του ενσωμάτωσης στην οικεία σφαίρα της δίχως όρια ιδιωτείας, αντιμετωπίζεται με την καχυποψία και την εχθρότητα που επιφυλάσσεται στον παρείσακτο. Και το εκπληκτικότερο, όλοι αναρωτιούνται γιατί έχει εκλείψει στην χώρα η πολιτική, σαν να ήταν ποτέ εφικτό για την πολιτική να ριζώσει στο άγονο έδαφος μιας φλύαρης κοινωνικότητας που δεν είναι ποτέ κάτι άλλο από το μηχανικό άθροισμα αυτοαναφορικών ιδιωτικοτήτων.


LXXXVI
Το πρότυπο της ευγένειας στην εποχή της λατρείας της "επικοινωνίας" --που με την σειρά της έχει εκτοπίσει πλήρως την αλήθεια από τον θρόνο των στόχων της σκέψης-- είναι ο άνθρωπος που εκχωρεί τα πάντα στον συνομιλητή του. "Ευγένεια", κατά συνέπεια, λογίζεται η στάση του ανθρώπου για τον οποίο οι λέξεις βρίσκονται σε διαρκή περίοδο εκπτώσεων, σε τιμές κάτω του κόστους, και μπορούν να επιστραφούν χωρίς επιβάρυνση αν ο πελάτης δεν μείνει ευχαριστημένος. Όπως όμως το δόγμα "ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο" μεταφράζεται τελικά στο αντίθετο ακριβώς από αυτό που υπόσχεται --δηλαδή στην αρχή "το κέρδος του καταστηματάρχη πάνω απ' όλα"-- έτσι και η φαινομενικά ανεξέλεγκτη εκχωρητικότητα την οποία επαγγέλεται η σύγχρονη ευγένεια κρύβει ουσιαστικά μιαν χωρίς όρια διάθεση επιβολής στον άλλο. Το να είσαι ευγενικός με την σύγχρονη έννοια σημαίνει: να θεωρείς ότι τίποτε δεν είναι αρκετά σημαντικό ώστε να θέσει σε κίνδυνο την υπέρτατη αξία του να γίνεσαι αρκετά αρεστός ώστε να χειραγωγείς απρόσκοπτα τούς άλλους.