Saturday, February 26, 2011

17/2/2011-21/2/2011 Αφορισμοί της ημέρας

LXII
Υπάρχει μια αδήλωτη γραμμή που ενώνει τη γυναίκα και τον μετανάστη με δεσμά πολύ ισχυρότερα από ότι μπορεί να εγγυηθεί και ο πιο θεωρητικά ορθός προοδευτισμός: η γυναικεία κατανόηση ότι ο «αγώνας» δεν είναι πάντοτε μετωπική σύγκρουση με τον άλλο, ότι η προβολή –αντί για απόκρυψη και καταστολή– του ευάλωτου του σώματος είναι και αυτή μέρος του αγώνα, ότι το θάρρος και η γενναιότητα δεν εξαντλούνται στο να καταφέρεις χτυπήματα αλλά περιλαμβάνουν το να τα αντέχεις χωρίς να λυγίζεις, χωρίς να παραδίδεσαι. Στην Ελλάδα, το πολιτικό λεξιλόγιο της αριστεράς περιορίζεται στο φαντασιακό του αντρικού καυγά σε αόρατα καφενεία: «μέτωπο», «ηγεμονία», «επίθεση», «κατάληψη», «υποχώρηση», «πρώτη γραμμή». Αλλά βέβαια, σε μια περίοδο όπως η σημερινή, η πραγματική δύναμη βρίσκεται όλο και περισσότερο στο μέρος του αδύναμου, αυτού που δεν είναι σε θέση να «χτυπήσει» μετωπικά, που δεν έχει την πολυτέλεια να επιδεικνύει μύες. Στον δυνατό μένει –τόσο περισσότερο όσο εμμένει να μη μαθαίνει από την γυναικεία υποκειμενικότητα– ένα χωρίς αγκυροβόλημα λεξιλόγιο επιθετικότητας, απομεινάρι ενός ανδρισμού κενού καταφατικής προσφοράς στη συλλογικότητα, αγοραίου, ατέλειωτα ναρκισσευόμενου: η φωνή του ήρωα με παντούφλες, του στρατηγού εν αποστρατεία.

LXIII
Πρέπει να υποθέσουμε ότι σε κάποιες κοινωνίες έχει ξεχαστεί όχι μόνο ο ήχος, αλλά και η ίδια η μνήμη του ήχου της vox populi. Αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος των ΜΜΕ: να δίνει στον ήχο αυτό αποσπασματική και κατακερματισμένη έκφραση ώστε να τον κρατά αποσπασματικό και κατακερματισμένο, και έτσι να τον επιστρέφει πίσω στα αυτιά του λαού συρρικνωμένο, ανήμπορο, μια απλή έκφραση υστερικής κακοφωνίας.

Αλλά η αληθινή vox populi, όλοι όσοι κρατούν στα χέρια τους τώρα τα γκέμια της εξουσίας το ξέρουν, είναι φωνή που ανήκει στην σφαίρα του Υψηλού και όχι του γελοίου. Δεν είναι η φασαρία στο καφενείο, αλλά η φωνή του Μωυσή που κατεβαίνει από το όρος με τις πλάκες του Νόμου. Όταν η φωνή αυτή ακουστεί πραγματικά, γκρεμίζονται τείχη, οι στρατοί στέκουν ανήμποροι, οι κυβερνήσεις πέφτουν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα.

Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκάσει τη φωνή αυτή να ηχήσει με τα λόγια, κανείς δεν μπορεί να την κάνει να σωπάσει με τα λόγια. Η vox populi ηχεί όταν θελήσει να ηχήσει, και τότε όλοι οι μίζεροι και μικρόνοοι έπαινοι της σιωπής μαθαίνουν να σωπαίνουν.

LXIV
Αυτοί που έχουν μονότονη φωνή και τύχει, λόγω καλής εμφάνισης ή άλλων τυχαίων περιστάσεων να βρεθούν στο τραγούδι, διακρίνονται από το γεγονός ότι προσπαθούν να αναπληρώσουν την έλλειψη εύρους στις φωνητικές τους συχνότητες με μια απονενοημένη υπερβολή πάνω στις ελάχιστες νότες που διαθέτουν. Έτσι όμως καταλήγουν να βραχνιάζουν γρήγορα, οι λιγοστές τους νότες γεμίζουν τσιριχτά φάλτσα, και τότε τα πράγματα γίνονται πραγματικά οδυνηρά για τους ακροατές τους, τόσο που κάποιος στο ακροατήριο, πίσω στη γαλαρία, να αναγκαστεί να πει: "για αυτό φτιάχτηκαν τα μπάνια, για να προστατεύονται τ' αυτιά!"