Sunday, January 2, 2011

26/12/2010-2/1/2011-Αφορισμοί της ημέρας

XXIII
Ίσως το σημαντικότερο προαπαιτούμενο για την τέχνη της γραφής να είναι η ικανότητα να γνωρίζεις πόσο καιρό πρέπει να σιωπήσεις, ακόμη και αν η απάντησή σου σ' αυτή την ερώτηση είναι: "για πάντα!" Όσο για τα κείμενα που αξίζουν την εξαγορά τους από τη σιωπή, αυτά τρέφονται με την απόσυρση απ' τον λόγο αυτών που γνωρίζουν να διαβάζουν, και όχι με τη φλυαρία αυτών που δεν γνωρίζουν να γράφουν.

XIV
Συμβουλή προς διανοουμένους: το να διασώζει κανείς την τιμή του σήμερα είναι κάτι που απαιτεί πολύ περισσότερα από την αποχή από άτιμες πράξεις. Όταν η ατιμία αποκτά αντικειμενικές διαστάσεις, όταν γίνεται συνώνυμη της επιβίωσης θεσμών, παραδόσεων ή συνηθειών, τότε η διασφάλιση της προσωπικής τιμής παύει να είναι στόχος που μπορεί να υπηρετηθεί δια της απλής αποχής από τη διάπραξη του άτιμου.

XXV
Νέο είδος ενοχής: η ενοχή για το γεγονός ότι έχω ακόμη εργασία, ενώ καταφθάνουν νέα ότι γνωστοί και συγγενείς έχουν ήδη απολυθεί από τις δουλειές τους. Φαντάζομαι ένα μέλλον όπου θα ντρέπεται κανείς να πει ότι δουλεύει, όπως ντρεπόντουσαν κάποιοι που επιβίωσαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για το γεγονός ότι επιβίωσαν. Όπως και να χει, η αμερικανοφερμένη ερώτηση "και συ, με τι ασχολείσαι;" ή "πού δουλεύεις;" περνάει στη σφαίρα του ταμπού. Ευγενέστερο και λιγότερο βίαιο στις μέρες μας θα ήταν το να ρωτάς κάποιον άγνωστο για τις σεξουαλικές του πρακτικές ή τις ιδιωτικές του φαντασιώσεις.